Tomek był sąsiadem i kolegą z klasy mojego starszego brata, ale przyjaźnił się też ze mną. Od kiedy pamiętam, darzyłam go wyjątkowym uczuciem. W miarę dorastania uczucie to zamieniło się w prawdziwą miłość.
W dzieciństwie
byliśmy jak trzy papużki nierozłączki. Spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu. Mój brat Michał, ze swoim kolegą z podwórka Tomkiem, odbierali mnie najpierw z przedszkola, a później ze szkoły i odprowadzali do samego domu. Oboje rodzice pracowali, nie mieliśmy w naszym mieście żadnej rodziny, dziadków, ani cioć, dlatego częściową opiekę nade mną sprawował brat. Wszędzie, gdzie wychodził musiał zabierać mnie ze sobą. Razem chodziliśmy na basen, grać w piłkę, czy jeździć rowerem. Oczywiście w tym czasie uczył mnie tych czynności. Ale nie zawsze było tak różowo. Zdarzało się, że Michał miał mnie dość. W takich chwilach z pomocą ruszał Tomek, który przejmował obowiązki starszego brata. To on wtedy zabierał mnie ze sobą, wszędzie tam, gdzie musiał, lub chciał być. Często też zostawałam u niego w domu aż do czasu, gdy moi rodzice wrócili z pracy. W trakcie kiedy dorastałam niewiele się zmieniało. Razem chodziliśmy na jego lekcje gry na pianinie. Siedziałam wtedy cicho w kącie i marzyłam, że też kiedyś będę uczyła się grać na jakimś instrumencie. Często też towarzyszyłam mu gdy przygotowywał się do sprawdzianów.
Z czasem rodzice zauważyli,
że Tomek bardzo troskliwie się mną opiekuje, a małolaty z podwórka zaczęły wykrzykiwać za naszymi plecami, że jesteśmy zakochaną parą. Ale, zwłaszcza Tomek, mój adorator nie dawał wciągać się w te intrygi i spokojnie wszystkim czepialskim tłumaczył, że jesteśmy dobrymi kolegami, przyjaciółmi i nic więcej. Bo taka wtedy obowiązywała prawda.
Jednak coś zaczęło się zmieniać
Po jakimś czasie, nawet nie wiem kiedy to się zaczęło, chyba wówczas gdy oboje zaczęliśmy wchodzić w wiek dojrzewania. Mimo, że Tomek był ode mnie starszy, działo się to w nas prawie w tym samym czasie. Zahaczaliśmy o wiek przekory i fałszywego wstydu. To był ten moment, że żadne z nas nie chciało, aby ktoś uważał nas za parę. Zaczęliśmy unikać się i tym samym oddalać od siebie. Dziś wiem, że to wina burzy hormonów i wewnętrznej walki biologicznej ciała z umysłem. Tomek poszedł do ogólniaka, ja zostałam na starych śmieciach w podstawówce, a nasza więź powoli się rozpadała. Mój przyjaciel zaczął angażować się w inne układy towarzyskie, sympatie i kumpli. Mnie odstawił na boczny tor. Cierpiałam z tego powodu. Wiele razy kusiło mnie, żeby zatelefonować, zaproponować przejażdżkę rowerem, lub zwyczajny spacer po parku. Ale, jak zwykle kończyło się na chceniu.
Czas leczy rany
To całkiem mądre powiedzenie sprawdziło się w moim przypadku bez reszty. Z czasem przestałam myśleć o spotkaniu z nim, a jeszcze nieco później o nim samym. Widocznie nadszedł czas, że potrzebowaliśmy towarzystwa rówieśników tej samej płci. To przecież normalne, że chce się być wśród ludzi o tych samych problemach i zainteresowaniach. Ale dla Tomka, w moim sercu, zawsze było miejsce. Jednak, kiedy Tomek na klasowy biwak zaprosił koleżankę z innej klasy i na dodatek, jak się później dowiedziałam, nigdy nic nie powiedział jej o mnie, byłam zdruzgotana. Bolało mnie to bardziej niż się mogłam spodziewać. Wtedy też dotarło do mnie, że każde z nas od tej przyjaźni oczekiwało czegoś zupełnie innego. Wiele razy chciałam mu o tym powiedzieć, zwłaszcza, gdy dzwonił do mnie i opowiadał o kłopotach w relacjach ze swoją biwakową dziewczyną. Zwierzał mi się ze swoich kryzysów, a ja pomagałam ratować jego związek. Ale prawdę mówiąc wierzyłam, że pewnego dnia z nią zerwie i znów będziemy parą. Chciałam tego, marzyłam o tym, że zrozumie, że to ja jestem dziewczyną jego życia. Dlaczego? Bo to ja znam go najlepiej i to ja widziałam, co go uszczęśliwi. Bywało, że po staremu, przytulał mnie, albo dawał cmoka w policzek. Ale to było tylko na stopie przyjacielskiej. Ja jedynie mogłam wyobrażać sobie, że jest między nami coś więcej. To co uważałam, że mi się wydaje nie było pozbawione sensu, bo, gdy dobiłam do moich facetów na studiach, znów zaczęła kwitnąć nasza przyjaźń.
Wspólnie spędzany czas
Wieczory w studenckich klubach, wyjścia do kina i na rajdy z nocowaniem w namiotach, albo w stodołach. Rosła we mnie nadzieja. Ale to wszystko działo się do czasu aż Tomek poznał nową panienkę, która z zazdrości, wykluczyła mnie z ich towarzystwa. Postawiła Tomkowi warunek, żadnych spotkań ze mną. No i stało się. Nasze kontakty znów oziębły. A ja, byłam wściekła bardziej na Tomka, niż na jego nową panienkę, że tak się jej poddał i pozwolił aby nim manipulowała. Powoli zaczynało do mnie docierać, że tym razem, to pewnie stracę moją miłość bezpowrotnie. Tymczasem, po kilku miesiącach rozłąki spotkaliśmy się przypadkiem na studenckiej imprezie. Tomek był sam. W jego oczach zauważyłam ogromną radość i szczęście ze spotkania ze mną. Zresztą mówił mi o tym. Zachwycił się moim wyglądem. Zaczęliśmy rozmawiać. Tak wiele mieliśmy sobie do opowiedzenia. Buzie się nam nie zamykały. Wyszliśmy zaczerpnąć świeżego powietrza, bo w klubie, który znajdował się w podziemiach, wentylacja nie działała najlepiej. Staliśmy tak przez chwilę,Tomek przytulił mnie i ucałował. Po powrocie na salę zaczęliśmy tańczyć. Objęci i wtuleni w siebie. Tańczyliśmy spleceni, jak nigdy dotąd. Przebalowaliśmy całą noc. Wypiliśmy też sporo drinków. Finał tego spotkania był zaskakujący. Wylądowaliśmy u niego w mieszkaniu, było bardzo blisko od klubu…Przed południem następnego dnia obudziliśmy się w jego łóżku. Tomek wstał i bez słowa wyszedł zaparzyć kawę. A ja czekałam w nadziei, że wreszcie usłyszę od niego zapewnienie o miłości i o wspólnych planach na przyszłość. Nic takiego się nie stało. Z jego ust nie padło ani jedno słowo o nas. Kawę piliśmy w milczeniu. Rozstaliśmy się jak starzy kumple. Nie było dalszych, choćby najbardziej odległych i nieprecyzyjnych, planów na spotkania. Czułam się z tym okropnie. Byłam zawiedziona, trochę na siebie zła, ale jakoś dziwnie niczego z tej nocy nie żałowałam. Wiadomo, marzyłam o czymś zupełnie innym. Chciałam być adorowana, chciałam aby Tomek starał się o mnie. Ale niestety tak się nie stało. Urażona, postanowiłam, że muszę z tym skończyć. Nie chciałam marnować więcej czasu na coś co może nigdy nie nastąpić. Po kilku miesiącach otrząsnęłam się z tej miłosnej traumy i powoli zaczęłam budować nowy fajny związek.
Nagle dopadł mnie cios
Wydawało mi się, że teraz gdy mam przy sobie zakochanego we mnie partnera prawie zapomniałam o Tomku. Ale jak dotarła do mnie informacja, że on się żeni pogrążyłam się w ogromnym smutku. Mimo, że wypierałam z pamięci tę dawną miłość, to chyba jednak zawsze pielęgnowałam w moim sercu maleńką iskierkę nadziei, że mimo wszystko stworzymy parę i będziemy razem. Miałam żal do Tomka, że to nie ja będą tą jedyną, tą na całe życie wybranką jego serca. Dlaczego miłości szukał gdzieś daleko, kiedy miał ją tak blisko, na wyciągnięcie ręki. Zawsze wiedziałam, że to prędzej ja mogłam odrzucić jego amory, bo to ja byłam ozdobą tej pary. A Tomek no cóż, żaden z niego Belmondo. Korpulentny, łysiejący, o przeciętnej urodzie. Ale ja zawsze chciałam tylko jego. W końcu musiałam pogodzić się z porażką. Przecież nie mogłam wparować do kościoła na ceremonię ślubną i wykrzyczeć przed gośćmi i księdzem, że to ja miałam zostać jego żoną. Zabolało mnie to bardziej niż myślałam. Musiałam korzystać ze wsparcia przyjaciółki, bo sama bym sobie nie poradziła. Dużo pracy kosztowało mnie zapominanie o nim. Mimo wielkiego żalu zaczynałam żyć swoim życiem, czasami samotnie, czasami w związkach. Powoli z pamięci wypierałam moją pierwszą miłość.
Dostałam nową pracę
Na pierwszy dzień zadbałam o godną prezencję. Fryzura, makijaż, elegancki ubiór. Oniemiałam, gdy szef wprowadził mnie do sali narad. Przy stole siedział on. Tomek! Stałam jak sparaliżowana. On też przeżył szok. Później okazało się, że dostaliśmy sąsiadujące ze sobą biurka. Tomek był już wtedy w trakcie rozwodu. Ja nie miałam nikogo. Znów zaczęliśmy całymi godzinami rozmawiać, nie tylko zawodowo. Tomek powiedział mi, że bał się naszej miłości, tego że jest przysadzisty, z łysiną, nie jest dla mnie odpowiedni. A ja zawsze uważałam go za najwspanialszego mężczyznę. Nie interesowało mnie, że nie jest wysokim brunetem. Kochałam go.
Dziś jesteśmy po 40-tej rocznicy ślubu. Razem przeżyliśmy cudowne lata. Mamy troje dorosłych dzieci. Wnuki. Oboje uważamy, że receptą na udane małżeństwo zawsze jest szczera rozmowa o swoich radościach i smutkach, a przede wszystkim o swoich uczuciach.
Notowała: Wiesława Kusztal
Fot.pixabay

Napisz komentarz
Komentarze