Przejdź do głównych treściPrzejdź do wyszukiwarkiPrzejdź do głównego menu
środa, 18 listopada 2026 19:35
Reklama

Z życia wzięte. Co komu pisane

Z życia wzięte. Co komu pisane

Tomek był sąsiadem i  kolegą z klasy mojego starszego  brata, ale przyjaźnił się też ze mną. Od kiedy pamiętam, darzyłam go wyjątkowym uczuciem. W miarę dorastania uczucie to zamieniło się w prawdziwą miłość.

W dzieciństwie 

byliśmy jak trzy papużki nierozłączki. Spędzaliśmy ze sobą mnóstwo  czasu. Mój brat Michał, ze swoim kolegą z podwórka Tomkiem, odbierali mnie najpierw z przedszkola, a później ze szkoły i odprowadzali do samego domu. Oboje rodzice pracowali, nie mieliśmy w naszym mieście żadnej rodziny, dziadków, ani cioć, dlatego częściową opiekę nade mną sprawował brat. Wszędzie, gdzie wychodził musiał zabierać mnie ze sobą. Razem chodziliśmy na basen, grać w piłkę, czy jeździć rowerem. Oczywiście w tym czasie uczył mnie tych czynności. Ale nie zawsze było tak różowo. Zdarzało się, że Michał miał mnie dość. W takich chwilach z pomocą ruszał Tomek, który przejmował obowiązki starszego brata. To on wtedy zabierał mnie ze sobą, wszędzie tam, gdzie musiał, lub chciał być. Często też zostawałam u niego w domu aż do czasu, gdy moi rodzice wrócili z pracy. W trakcie kiedy dorastałam niewiele się zmieniało. Razem chodziliśmy na jego lekcje gry na pianinie. Siedziałam wtedy cicho w kącie i marzyłam, że też kiedyś będę uczyła się grać na  jakimś instrumencie. Często też towarzyszyłam mu gdy przygotowywał się do sprawdzianów.

Z czasem rodzice zauważyli,

że Tomek bardzo troskliwie się mną opiekuje, a małolaty z podwórka zaczęły wykrzykiwać za naszymi plecami, że jesteśmy zakochaną parą. Ale, zwłaszcza Tomek, mój adorator nie dawał wciągać się w te intrygi i spokojnie wszystkim czepialskim tłumaczył, że jesteśmy dobrymi kolegami, przyjaciółmi i nic więcej. Bo taka wtedy obowiązywała prawda.

 

Jednak coś zaczęło się zmieniać 

Po jakimś czasie, nawet nie wiem kiedy to się zaczęło, chyba wówczas gdy oboje zaczęliśmy wchodzić w wiek dojrzewania. Mimo, że Tomek był ode mnie starszy, działo się to w nas prawie w tym samym czasie. Zahaczaliśmy o wiek przekory i fałszywego wstydu. To był ten moment, że żadne z nas nie chciało, aby ktoś uważał nas za parę. Zaczęliśmy unikać się i tym samym oddalać od siebie. Dziś wiem, że to wina burzy hormonów i wewnętrznej walki biologicznej ciała z  umysłem. Tomek poszedł do ogólniaka, ja zostałam na starych śmieciach w podstawówce, a nasza więź powoli się rozpadała. Mój przyjaciel zaczął angażować się w inne układy towarzyskie, sympatie i kumpli. Mnie odstawił na boczny tor. Cierpiałam z tego powodu. Wiele razy kusiło mnie, żeby zatelefonować, zaproponować przejażdżkę rowerem, lub zwyczajny spacer po parku. Ale, jak zwykle kończyło się na chceniu. 

 

Czas leczy rany 

To całkiem mądre powiedzenie sprawdziło się w moim przypadku bez reszty. Z czasem  przestałam myśleć o spotkaniu z nim, a jeszcze nieco później o nim samym. Widocznie nadszedł czas, że potrzebowaliśmy towarzystwa rówieśników tej samej płci. To przecież normalne, że chce się być wśród ludzi o tych samych problemach i zainteresowaniach. Ale dla Tomka, w moim sercu, zawsze było miejsce. Jednak, kiedy Tomek na klasowy biwak zaprosił koleżankę z innej klasy i na dodatek, jak się później dowiedziałam, nigdy nic nie powiedział jej o mnie, byłam zdruzgotana. Bolało mnie to bardziej niż się mogłam spodziewać. Wtedy też dotarło do mnie, że każde z nas od tej przyjaźni oczekiwało czegoś zupełnie innego. Wiele razy chciałam mu o tym powiedzieć, zwłaszcza,  gdy dzwonił do mnie i opowiadał o kłopotach w relacjach ze swoją biwakową dziewczyną. Zwierzał mi się ze swoich kryzysów, a ja pomagałam ratować jego związek. Ale prawdę mówiąc wierzyłam, że pewnego dnia z nią zerwie i znów będziemy parą. Chciałam tego, marzyłam o tym, że zrozumie, że to ja jestem dziewczyną jego życia. Dlaczego? Bo to ja znam go najlepiej i to ja widziałam, co go uszczęśliwi. Bywało, że po staremu, przytulał mnie, albo dawał cmoka w policzek. Ale to było tylko na stopie przyjacielskiej. Ja jedynie mogłam wyobrażać sobie, że jest między nami coś więcej. To co uważałam, że mi się wydaje nie było pozbawione sensu, bo, gdy dobiłam do moich facetów na studiach, znów zaczęła kwitnąć nasza przyjaźń.

Wspólnie spędzany czas

Wieczory w studenckich klubach, wyjścia do kina i na rajdy z nocowaniem w namiotach, albo w stodołach. Rosła we mnie nadzieja. Ale to wszystko działo się do czasu aż Tomek poznał nową  panienkę, która z zazdrości, wykluczyła mnie z ich towarzystwa. Postawiła Tomkowi warunek, żadnych spotkań ze mną. No i stało się. Nasze kontakty znów oziębły. A ja, byłam wściekła bardziej na Tomka, niż na jego nową panienkę, że tak się jej poddał i pozwolił aby nim manipulowała. Powoli zaczynało do mnie docierać, że tym razem, to pewnie stracę moją miłość bezpowrotnie. Tymczasem, po kilku miesiącach rozłąki spotkaliśmy się przypadkiem na studenckiej imprezie. Tomek był sam. W jego oczach zauważyłam ogromną radość i szczęście ze spotkania ze mną. Zresztą mówił mi o tym. Zachwycił się moim wyglądem. Zaczęliśmy rozmawiać. Tak wiele mieliśmy sobie do opowiedzenia. Buzie się nam nie zamykały. Wyszliśmy zaczerpnąć świeżego powietrza, bo w klubie, który znajdował się w podziemiach, wentylacja nie działała najlepiej. Staliśmy tak przez chwilę,Tomek przytulił mnie i ucałował. Po powrocie na salę zaczęliśmy tańczyć. Objęci i wtuleni w siebie. Tańczyliśmy spleceni, jak nigdy dotąd. Przebalowaliśmy całą noc. Wypiliśmy też sporo drinków. Finał tego spotkania był zaskakujący. Wylądowaliśmy u niego w mieszkaniu, było bardzo blisko od klubu…Przed południem następnego  dnia obudziliśmy się w jego łóżku. Tomek wstał i bez słowa wyszedł zaparzyć kawę. A ja czekałam w nadziei, że wreszcie usłyszę od niego zapewnienie o miłości i o wspólnych planach na przyszłość. Nic takiego się nie stało. Z jego ust nie padło ani jedno słowo o nas. Kawę piliśmy w milczeniu.  Rozstaliśmy się jak starzy kumple. Nie było dalszych, choćby najbardziej odległych i nieprecyzyjnych, planów na spotkania. Czułam się z tym okropnie. Byłam zawiedziona, trochę na siebie zła, ale jakoś dziwnie niczego z tej nocy nie żałowałam. Wiadomo, marzyłam o czymś zupełnie innym. Chciałam być adorowana, chciałam aby Tomek starał się o mnie. Ale niestety tak się nie stało. Urażona, postanowiłam, że muszę z tym skończyć. Nie chciałam marnować więcej czasu na coś co może nigdy nie nastąpić. Po kilku miesiącach otrząsnęłam się z tej miłosnej traumy i powoli zaczęłam budować nowy fajny związek.

Nagle dopadł mnie cios

Wydawało mi się, że teraz gdy mam przy sobie zakochanego we mnie partnera prawie zapomniałam o Tomku. Ale jak dotarła do mnie informacja, że on się żeni pogrążyłam się w ogromnym smutku. Mimo, że wypierałam z pamięci tę dawną miłość, to chyba jednak zawsze pielęgnowałam w moim sercu maleńką iskierkę nadziei, że mimo wszystko stworzymy parę i będziemy razem. Miałam żal do Tomka, że to nie ja będą tą jedyną, tą na całe życie wybranką jego serca. Dlaczego miłości szukał gdzieś daleko, kiedy miał ją tak blisko, na wyciągnięcie ręki. Zawsze wiedziałam, że to prędzej ja mogłam odrzucić jego amory, bo to ja byłam ozdobą tej pary. A Tomek no cóż, żaden z niego Belmondo. Korpulentny, łysiejący, o przeciętnej urodzie. Ale ja zawsze chciałam tylko jego. W końcu musiałam pogodzić się z porażką. Przecież nie mogłam wparować do kościoła na ceremonię ślubną i wykrzyczeć przed gośćmi i księdzem, że to ja miałam zostać jego żoną. Zabolało mnie to bardziej niż myślałam. Musiałam korzystać ze wsparcia przyjaciółki, bo sama bym sobie nie poradziła. Dużo pracy kosztowało mnie zapominanie o nim. Mimo wielkiego żalu zaczynałam żyć swoim życiem, czasami samotnie, czasami w związkach. Powoli z pamięci wypierałam moją pierwszą miłość. 

Dostałam nową pracę 

Na pierwszy dzień zadbałam o godną prezencję. Fryzura, makijaż, elegancki ubiór. Oniemiałam, gdy  szef wprowadził mnie do sali narad. Przy stole siedział on. Tomek! Stałam jak sparaliżowana. On też przeżył  szok. Później okazało się, że dostaliśmy sąsiadujące ze sobą biurka. Tomek był już wtedy w trakcie rozwodu. Ja nie miałam nikogo. Znów zaczęliśmy całymi godzinami rozmawiać, nie tylko zawodowo. Tomek powiedział mi, że bał się naszej miłości, tego że jest przysadzisty,  z łysiną, nie jest dla mnie odpowiedni.  A ja zawsze uważałam go za najwspanialszego mężczyznę. Nie interesowało mnie, że nie jest wysokim brunetem.  Kochałam go. 

Dziś jesteśmy po 40-tej rocznicy ślubu. Razem przeżyliśmy cudowne lata. Mamy troje dorosłych dzieci. Wnuki. Oboje uważamy, że receptą na udane małżeństwo zawsze jest szczera rozmowa o swoich radościach i smutkach, a przede wszystkim o swoich uczuciach. 

Notowała: Wiesława Kusztal 

Fot.pixabay


Podziel się
Oceń

Napisz komentarz

Komentarze

Reklama
Ostatnie komentarze
Autor komentarza: Czesława Treść komentarza: Warto było, bo to ciekawe zwiedzanie i Twoje opowiadanie też! Byłam i podziwiałam... Data dodania komentarza: 2.10.2026, 10:22 Źródło komentarza: Na turystycznym szlaku Autor komentarza: Czesława Treść komentarza: Oj! Ale super pogadanka i to o tym, by pojechać nie w sina dal, ale konkretnie do wyznaczonej na mapie miejscowości... Szkoda, że obecnie Dworzec PKP - to głównie wspomnienia... i tylko perony, do których trzeba sporo metrów z bagażem pokonać, by tam się zatrzymać i wsiąść do pociągu ...Brawo Bogumił! Zawsze znajdziesz coś ciekawego i opiszesz z humorem... Data dodania komentarza: 2.10.2026, 10:19 Źródło komentarza: Wyrwane z kontekstu. Przed dworcem PKP w Brodnicy Autor komentarza: Czesława Treść komentarza: Pięknie opisane, bo przypomina dawne czasy, gdy jeździło się z tego dworca w cztery strony świata... Tak! Była kasa, ale najważniejsza poczekalnia i to czynna cała dobę... Nie było to miejsce bezdomnych a głównie dla pasażerów... Przez kilka lat jeździłam pośpiesznym Białystok - Wrocław do Poznania i było super! Nikt nie martwił się o bilety, jak teraz a w pociągu nawet drzemka była... a bagaż na swoim miejscu spokojnie czekał... Dobrze, że nastąpi odbudowa tego naprawdę zabytkowego dworca głównego w naszym regionie... Czekam więc też, jak wspomniałeś do tych lat, by "wsiąść do pociągu byle jakiego...", jak w piosence Maryli Rodowicz... i dojechać tam, gdzie by się chciało... Dobrze, że podjąłeś ten temat... Dziękuję...Może wspomnienia przyśpieszą plany? Czytelniczka Super Brodnicy.. Czesława Data dodania komentarza: 13.07.2026, 21:47 Źródło komentarza: Siedząc na peronie Autor komentarza: Krzysztof.W Treść komentarza: Nic nie piszecie o tych uczniach którzy matury nie zdali, jak oni się czują w tym momencie. I jeszcze jedna uwaga raz piszecie po zdaniu matury , innym razem po ukończeniu szkoły średniej . Jak tradycja to powinno być jednoznacznie określone we wszystkich szkołach w Brodnicy, a nie jest. Jest dowolność tej tradycji jak wy to nazywacie.Dziękuję za uwagę. Data dodania komentarza: 15.05.2026, 23:28 Źródło komentarza: 100 letnia tradycja podtrzymana. Różyczkowanie maturzystów Autor komentarza: Czesława Treść komentarza: Super Korowód i wspaniałe pomysły! Brawa dla Uczestniczek, które opisałeś, jak zwykle z poczuciem humoru! Data dodania komentarza: 10.03.2026, 17:47 Źródło komentarza: W „Tłusty Czwartek”. Korowód wyjątkowych postaci Autor komentarza: Czesława Treść komentarza: Podziwiam! Brawa dla Organizatorów i Wykonawców! Warto było i słuchać i oglądać! Data dodania komentarza: 10.03.2026, 17:42 Źródło komentarza: Zakochany Wróbel ze Zbiczna Gdy się splotą nasze dłonie
Reklama