Są media, które informują i są media, które kreują rzeczywistość na potrzeby swojego środowiska politycznego. To TV Republika. W demokratycznym państwie każdy ma prawo do swoich przekonań, do krytykowania rządu, opozycji czy prezydenta. Wolność słowa jest fundamentem demokracji. Ale wolność słowa oznacza również odpowiedzialność za to co się mówi. Dziennikarz nie ma prawa zamieniać informacji w insynuacje, a politycznej niechęci w kłamstwa i szczucie.
Telewizja ma służyć
wszystkim obywatelom, nie może traktować połowy społeczeństwa jak wroga. Tymczasem w przekazie Republiki od dawna dominuje język konfrontacji. Polska pod rządami Koalicji 15.X. jest przedstawiana jako kraj nieustannej katastrofy, państwo rządzone przez zdrajców i ludzi działających przeciwko narodowi. Widz otrzymuje starannie skonstruowaną opowieść o tym, kto jest patriotą, a kto kosmitą. Kto jest katolikiem, a kto czerwoną hołotą. Taka telewizja nie służy Polsce. Ona utrwala polityczną wojnę, w której nie ma miejsca na rozmowę i wzajemny szacunek. Największą szkodą jest to, że ludzie patrzą na swoich rodaków jak na wrogów, a nie współobywateli. Rodziny, sąsiedzi i przyjaciele stają się zakładnikami politycznych emocji podsycanych z ekranu. Z takiego działania najbardziej cieszy się Putin.
Tragedia, politycznym narzędziem
Przykładem niebezpiecznego działania Sakiewicza była jego relacja z krwawych wydarzeń w Krakowie. W obliczu strzelaniny, w której zginęło sześć osób, a kilkanaście zostało rannych, w tym dwóch policjantów, należało zachować powagę i odpowiedzialność. Ludzie byli zabijani, inni walczyli o życie. Rodziny czekały na prawdziwe wiadomości o swoich bliskich. To nie był moment na polityczną hucpę. A on, relacjonując wydarzenia na żywo, zasłaniając sobą policjanta uparcie przekonywał, że na miejscu nie ma policji. Mimo, że świadkowie tej relacji krzyczeli, że kłamie, bo policja jest. Sakiewicz brnął dalej. Bez względu na fakty budował swoją kłamliwą narrację. Sugerował, że funkcjonariusze wyjechali do Warszawy pilnować Trybunału. Pojawiały się też sugestie, że za atakiem mogą stać obcokrajowcy. Ten ohydny przekaz był ściemą. Policja podjęła działania w ciągu pierwszych minut ataku, a funkcjonariusze zaczęli walkę ze sprawcą, ryzykując własne życie. Sakiewicz nie miał prawa oszukiwać telewidzów i budować dramatyczną narrację o opuszczonych przez państwo obywatelach. W tak obrzydliwy sposób nie postąpiłby żaden prawdziwy i szanujący siebie i odbiorców, dziennikarz. W sytuacji kryzysowej każde słowo ma znaczenie. Informacje mogą wywołać panikę, podsycić gniew i doprowadzić do tragedii. Może o to chodziło Sakiewiczowi? On wiedział, że prawda nie dostarczy paliwa politycznego. Widział, że służby pracują modelowo, procedury działają. Postanowił się spieszyć i zanim ustalono fakty on już sugerował kto ponosi polityczną odpowiedzialność. To nie jest dziennikarstwo. To szczujnia.
Bez morale
Niepokoi postawa Sakiewicza po wybuchu krytyki. Albo on jest tępy, albo cyniczny. Zamiast przeprosić za łgarstwo, zaczął mówić o nagonce na jego stację. To bardzo cwany mechanizm. Najpierw podjudzić, nakłamać, a kiedy pojawią się pytania o prawdziwość tez, przedstawić się jako ofiara terroru.
Szkoda dla Polski jest ogromna
Media mogą budować zaufanie do instytucji, pomagać obywatelom rozumieć skomplikowaną rzeczywistość i kontrolować władzę. Mogą również niszczyć zaufanie, podsycać strach i wmawiać, że każdy, kto myśli inaczej, jest wrogiem. Jeśli widzowie dzień po dniu mają przekaz, że państwo się rozpada, służby i policja nie działa, instytucje są opanowane przez zdrajców, a Tusk i KO są zagrożeniem dla narodu, trudno oczekiwać, że będzie to budowało zgodę i wspólnotę. Policjanci, strażacy i ratownicy każdego dnia wykonują trudną pracę. W Krakowie mundurowi zostali ranni, podejmując działania wobec uzbrojonego napastnika. Ich odwaga zasługuje na szacunek, a nie na obrzydliwe oskarżenia. Polska jest wspólnym domem ludzi o różnych poglądach, różnych doświadczeniach i różnych wyborach politycznych. I dlatego nie wolno pozwalać, by media zamieniały ten wspólny dom w pole ciągłej wojny. W mediach potrzebni są dziennikarze, a nie partyjni propagandyści, a Sakiewicz i jego ludzie z TV Republika muszą pamiętać, że mikrofon i kamera dają ogromną władzę, ale też nakładają poważne obowiązki.
Relacją z Krakowa, po złożonych skargach, zajęła się KRRiT. Czy będzie jakiś pozytywny wydźwięk? Wątpię. Do tej pory nie reagowano na wyczyny Republiki. Ale mimo to wymagamy od tej instytucji stosowania tych samych zasad wobec wszystkich nadawców.
Wiesława Kusztal

Napisz komentarz
Komentarze