Za nami letnie, choć wiosenne święta w wyjątkowym, lipcowym marcu. Kolorowe, ciepłe w pełnym tego słowa znaczeniu i takie z pozoru beztroskie. Z pozoru? Nie inaczej, gdy w głowie wirują obrazy codziennych wiadomości o krwawej wojnie w Ukrainie, o dzieciach i niewinnych ludziach, mieszkańcach Palestyny, którzy jak nie z głodu i z pragnienia, to podobnie, jak za naszą wschodnią granicą, giną od bomb. To wystarczyło aby cudowne i podszyte rutyną przedświąteczne zabieganie, wielkanocna atmosfera Triduum Paschalnego, zwyczajny spacer z koszyczkiem, a potem rodzinne świętowanie stało się odległą abstrakcją, czy może bardziej bolesną iluzją. Trudno o radość, gdy zastanawiasz się jak to jest, gdy żyje się w ciemnej piwnicy, albo w schronie, dokąd dochodzą głuche, złowieszcze wybuchy bomb. Zastanawiasz się jak to jest, gdy traci się to, co się kocha. Pytasz w co wierzyć, gdy nie ma już tych, którzy mieli być na zawsze - aż śmierć nie rozłączy? Tymczasem rozłączyła. Zbyt wcześnie, boleśnie, bez sensu i w imię urojonej potęgi jednego, czy kilku fanatyków.
Wojny nie dzieją się w próżni
Zastanawiasz się czy można usprawiedliwiać znużenie tematem wojny w Ukrainie? Pytasz dlaczego wciąż są tacy, także w Europie, którzy robią z Rosją interesy? Dlaczego wciąż trwa zabijanie cywilów, w tym dzieci w Palestynie i dlaczego świat godzi się na wojny dla zysków wąskiej grupy? Jak to możliwe, że w XXI w. z powodu źle rozumianej religii, czy chęci zaspokojenia ambicji o potędze, daje się fory czas szaleńcom, dla których życie tysięcy niewinnych ludzi nie znaczy nic. Każdego dnia rodzą się nowe pytania, także o to, co światowe organizacje zrobią z bohaterską śmiercią wolontariuszy niosących pomoc Palestyńczykom?
„Wesoły nam dzień dziś nastał”
śpiewał chrześcijański świat, ale ten poranek wesoły nie był. Oprócz doniesień o ofiarach wojny w Ukrainie, przyniósł tragiczne wieści o śmierci Polaka i sześciu jego kolegów z międzynarodowej organizacji charytatywnej, którzy śmierć ponieśli w wyniku ataku rakietowego armii izraelskiej na konwój humanitarny, dostarczający żywność w Strefie Gazy. Z jednej strony ogromna ludzka tragedia i niesprawiedliwość - zginęli niosąc pomoc, z drugiej buta i lekceważenie w ustach ambasadora Izraela. Długo, za długo, bez przeprosin, bez pokory i współczucia dla rodzin zamordowanych.
Życie toczy się dalej
Ledwo odetchnęliśmy po wyborach 15 października, a tu już za nami kolejne, równie ważne głosowania. Nie udało się powtórzyć frekwencji z jesieni. Jest też zdziwienie, że w wielu miejscach wygrało PiS. Czy dlatego, że uśpiliśmy czujność, a może znów daliśmy się zwieść, przedwyborczym sloganom, albo ukrywaniu przez kandydatów ich pisowskich przynależności? A może nad obywatelskim obowiązkiem górę wzięła wyjątkowo piękna pogoda? Co prawda, nie jest źle, ale mogło być lepiej.
Statystyki wyborcze
potwierdzają, to co było wiadome od dawna. Wieś tradycyjnie głosowała na PiS. To wiele wyjaśnia m.in. skąd dziś strajki rolników. Prowadzeni, jak na smyczy, przez Dudę - pseudo solidarnościowca i szczuci przez działaczy PiS, wychodzą na ulice, nie po to, aby walczyć o polskie rolnictwo, ale aby szkodzić rządowi Tuska. Pretensji nie mają do tych, którzy faktycznie są twórcami ich problemów, ale jak zwykle, bezrefleksyjnie obwiniają tego jednego.
Wojenka polsko-polska
Od wielu lat jesteśmy wciągani w bezpardonową walkę, która w swojej istocie nie zabija, jak na wojnie, ale podstępnie wyniszcza, a tym samym osłabia naród. Nasi przeciwnicy na arenie międzynarodowej to doskonale widzą. Niestety, tego problemu nie chce dostrzec dzisiejsza opozycja.
Swoją drogą, jak to możliwe, że wielu Polaków także nie dostrzega błędów w polityce PiS? Nawet, mimo mnóstwa uzasadnionych zarzutów pod ich adresem, wciąż pozwalają im odnosić sukcesy wyborcze.
Wiesława Kusztal
Napisz komentarz
Komentarze