Koniec wakacji to czas na tradycyjną biesiadę urodzinową w ogrodach państwa Matejkowskich w Płowężu. W tym roku także świętowaliśmy urodziny Adama Kuby Matejkowskiego.
Przy biesiadnym stole, ustawionym w otoczeniu drzew i plenerowych rzeźb, wykonanych przez Mistrza Matejkowskiego, spotykają się od lat prawie ci sami przyjaciele, znajomi i oczywiście rodzina, aby celebrować kolejne jubileusze. W tym roku to siedemdziesiątka.
Radosnego i uroczystego charakteru dodawali muzycy przygrywający podczas biesiady. Tradycyjnie odbył się także spacer po galerii, gdzie królują dzieła obojga artystów - Kuby Matejkowskiego i jego żony Edyty. Natomiast wśród dań, na biesiadnym stole nie mogło zabraknąć pysznego, świetnie przyprawionego, pieczonego dzika.
Mimo licznych obowiązków typowych dla gospodarza uroczystości, Mistrz Matejkowski znalazł czas na chwilę rozmowy ze mną i zademonstrowanie najnowszej rzeźby, przy której obecnie pracuje. Z kolei ja, nie mogłam odmówić sobie tej przyjemności, gdyż uwielbiam słuchać jak mówi Kuba, aby namówić go do podzielenia się kilkoma refleksjami z okazji swojej siedemdziesiątki.
Tu jest moje miejsce, tu jest…
- Mieszkam w Płowężu na stałe od 23 lat. Obchodziłem tu swoje kolejne okrągłe rocznice - 50, 60 i teraz 70 lat. Oglądając się wstecz to mogę powiedzieć, że lata tu spędzone były czymś co kompletnie zmieniło moje życie.
To miejsce, które tu odnalazłem było po części przypadkowe, ale cieszę się, że postanowiłem żyć i pracować, wśród tego społeczeństwa. Nie zawiodłem się. Mam tu przyjaciół i rodzinę. Tu urodziły się moje dzieci i tu jestem szczęśliwy, i tu czuję się bezpiecznie.
Kiedyś stwierdziłem, że to, co najpiękniejsze wciąż jest przede mną. Tak myślę i dzisiaj. Chodzi o to aby znaleźć właściwy stosunek do tego co dzieje się obok, bo wielu rzeczy mnie otaczających nie rozumiem.
Po chwili zamyślenia Kuba dodał - świat gna trochę za szybko. A ja chciałbym być bliżej ludzi, chciałbym z nimi pracować, bo mam się czym dzielić. Chcę i lubię przebywać z młodymi osobami, dlatego zamierzam wrócić do prowadzenia zajęć terapeutycznych. Jestem instruktorem terapii uzależnień. Zajmuję się również mediacjami rodzinnymi tzn. pracą nad związkiem, małżeństwem na różnych etapach. Ważna dla mnie jest też praca z przejawami przemocy, która jest wszechobecna i występuje na różnych poziomach. Jeżeli relacje z ludźmi mają się poprawić to w pierwszej kolejności trzeba obniżyć poziom agresji, przemocy. Być w środku, gdzie ciągle ktoś czegoś od ciebie chce, o coś ma pretensje, to trudno wtedy myśleć pozytywnie. Tym chcę się zająć.
- Jak pogodzić chęć bycia wśród ludzi z życiem na skraju wsi?
- Na wsi jest pięknie. Miło tu żyć. Przyroda jest kochana. Duchowość niesamowita, ale ja, będąc twórcą, tworzę dla ludzi. Tworzę obrazy, rzeźby i ta praca jest ważna i też może być terapeutyczna. W zasadzie uważam, że nie ma człowieka, który nie potrzebowałby kontaktu z drugim człowiekiem, po to żeby być lepszym. Przecież w życiu o to chodzi. Natomiast mnóstwo młodych ludzi jest pogubionych. Ja, mimo że siedzę tu na wsi, mam wystarczająco dużo doświadczenia i chcę się nim dzielić. Jeszcze nie wiem jak to zrobię, ale chciałbym prowadzić zajęcia dla młodzieży. Kontakt ze starszymi osobami też sobie ogromnie cenię ze względu na ich ogromne życiowe doświadczenie. Brałem już udział w takiej pracy w Lipinkach, kiedy ludzie wyszli z domów - dzięki nam. Zaczęli się ze sobą kontaktować. Wyszli z osamotnienia. Ta praca nie trwała długo, ale tu nie trzeba wielkich akcji. Tu wystarczy jak jeden z drugim zrobi coś wspólnie, zaplanuje. Ważne aby dać sobie nawzajem swój czas. Być obok i wysłuchać.
Ja właśnie byłam obok i podczas spaceru wysłuchałam interesujących przemyśleń Adama Kuby Matejkowskiego i dzielę się nimi z Państwem.
Mistrzowi Matejkowskiemu życzę spełnienia marzeń.
Tekst i fot. Wiesława Kusztal
Napisz komentarz
Komentarze