Jeszcze w letnim czasie panie, zrzeszone z stowarzyszeniu „Od Nowa” w Brodnicy nie tylko aktywnie odpoczywają. Organizują także spotkania z ludźmi, którzy mogliby im pomóc w codzienności zmagania się z chorobami onkologicznymi.
W niezwykłych okolicznościach przyrody, w stanicy żeglarskiej PTTK nad jeziorem Niskie Brodno spotkały się z psychologiem, Adamem Piotrowskim. Mówił on o wsparciu ludzi z problemami, dotyczącymi różnych chorób, wynikających z nich ograniczeniami. Zazwyczaj takie spotkania, już same w sobie, mają charakter nie tylko poznawczy, ale też wspierający. Jeżeli jesteś sama, jeżeli jesteś sam, pamiętaj, że wokół masz wielu ludzi ci życzliwych. Jak ich rozpoznać? Czasami intuicyjnie, czasami przez przypadek, bywa, że w sytuacji niespodziewanej.
Wsparcie to nie tylko czynność, dająca się opisać choćby poprzez przykłady, to także swego rodzaju zjawisko, kiedy bliskość i solidarność po prostu się czuje – poprzez gest, uśmiech, rozmowę. Psycholog Adam Piotrowski, posługując się przykładami zaakcentował znaczenie emocjonalnego wsparcia dla osób w różnym wieku, mówił o roli emocjonalnego wsparcia w zdrowieniu i adaptacji do choroby.
Strategie ludzi w radzeniu sobie w trudnych sytuacjach oraz emocje wywołują pytania: jak je rozumieć, jak z nimi rozmawiać, ażeby wspieranie osoby chorej było skuteczne. Istotą wspierania osoby chorej jest bowiem empatia i aktywne słuchanie; nie trzeba uciekać od otwartych pytań, należy natomiast powstrzymywać się od ocen.
Dodawanie sił osobie chorej – to tylko pozornie proste zjawisko. Z reguły słyszymy takie zdania: nie martw się, wszystko będzie dobrze, jutro znów jest dzień...To pozwala niejako odsunąć problem, istotę choroby. Natomiast regułą powinno być pozytywne myślenie, pozytywne podejście i wsparcie na psychikę i proces zdrowienia.
Czy każdy z nas może się podjąć roli osoby wspierającej? Psycholog radzi, iż najpierw trzeba zadbać o siebie, żeby móc wspierać innych, rozpoznać własne emocje i potrzeby, sposoby radzenia sobie ze stresem. I to jest właśnie zadanie dla każdego z nas, które można nazwać próbą określenia własnych możliwości.
Spotkanie zakończyło się wspaniałą grochówką a na koniec biciem w dzwon żeglarski – wprawdzie jest to czynność wpisana w tradycje i obyczaj żeglarzy, ale ponieważ było to zebranie otwarte pozytywnie nastawionych do życia, odgłos żeglarskiego dzwonu miał tu wymiar niemalże symboliczny.
Tekst i fot. Bogumił Drogorób
Napisz komentarz
Komentarze