Choć od marszu minęło już trochę czasu, to ze względu na jego wyjątkowość i wielki sukces Tuska, jeszcze długo będzie omawiany.
Od samego początku wiedziałam, że chcę w nim uczestniczyć. Udało się. Razem ze znajomymi znalazłam się wśród pół miliona ludzi bez lęku, że ktoś nie wpuści nas do szeregu, bo jesteśmy gorszego sortu.
4 czerwca
byłam tam, gdzie być powinnam. I zapewniam, że do stolicy nie pojechałam na wycieczkę do ZOO. Uczestniczyłam w ważnym dla mnie i dla Polski wydarzeniu. Byłam tam z wielu powodów. Ale głównie, jak tysiące innych, szłam dla dzieci i wnuków. Bo to one będą sprzątać po tym co im zostawimy. A my chcielibyśmy im zostawić Polskę przyjazną, aby byli dumni, że są Polakami i żeby żyli w kraju gdzie - prawo znaczy, prawo, a sprawiedliwość - sprawiedliwość. Szłam też dla tych, którzy nie rozumieją co naprawdę dzieje się w polityce i jak ogromną cenę płacimy wszyscy za ich niewiedzę i chwilowe, ale bardzo pozorne bogactwo.
To parlament i urna wyborcza
powinny być miejscami do uprawiania polityki - nie ulica. Ale skoro w Sejmie głos obywateli jest lekceważony, a frekwencja wyborcza pozostawia wiele do życzenia, to jesteśmy zmuszeni dopominać się swoich praw na ulicy. Nie mam złudzeń, choć był to wielki obywatelski zryw, że zatrzyma ten niszczycielski walec władzy. Bo dlaczego akurat teraz mieliby się przejąć większą niż zwykle obecnością protestujących? Obywatelskie nie, przeważnie spływało po nich jak woda po kaczce. Nie sądzę, że tym razem będzie inaczej. Idą twardo bez skrupułów i zahamowania. I nie ma, że nie wypada, albo, że to grzech. Czują się bezkarni, a im więcej afer wypływa na powierzchnię tym są bardziej butni, aroganccy i łakomi. A poparcie, o dziwo, wciąż bez zmian.
Szłam wśród tysięcy osób
Nie spotkałam żadnego polityka, ani celebryty. Tak sobie maszerowałem w otoczeniu anonimowych, a jednak ważnych ludzi. Najważniejszych, bo to wyborcy, a głos każdego jest na wagę wygranych wyborów. I tak idąc noga za nogą chciałam żeby świat zobaczył ilu nas idzie. I że nie wszyscy Polacy zaprzedali wartości i przykazania boże dla kasy. Chciałam pokazać, że w Polsce żyją też normalni ludzie. Nie ksenofobi, faszyści, złodzieje, antysemici, kłamcy i hipokryci. Szłam też za tych, którzy boją się ujawnić co im w duszy gra. Szłam, bo widzę, że mój kraj za bardzo skręcił na Wschód. Szłam bo mam świadomość kryzysu w wymiarze sprawiedliwości, gdzie nie rusza się swoich i nie rozlicza miliardowych afer, a ściga kobiety z błyskawicą na czapce. Także w kwestii prawa przeraża łamanie przez władzę Konstytucji i lekceważenie wyroków sądowych. Szłam, aby politycy w Unii widzieli, że Polacy chcą demokracji, wolnych mediów i niezawisłych sądów. I chcą, aby ludzie ciężko pracujący byli godziwie wynagradzani i żeby dzieci uczyli szanowani i kompetentni nauczyciele oraz żeby nauczali na miarę XXI wieku. Chcą też, aby dzieci nie umierały z braku pieniędzy na leczenie a kobiety z powodu klauzuli sumienia. Żeby nie otaczano murem i nie zamykano drzwi Sejmu przed Polakami i aby władza była prawa i sprawiedliwa.
Jestem dumna
że byłam na marszu, o którym TVP mówi, że to był spacer pełen agresji i nienawiści. A naprawdę, to były sceny, które milionom Polaków przywróciły nadzieję, że jeszcze będzie normalnie. Powiedzieliśmy dość tym, którzy niszczą ludzi wolnych, mądrych i sprawiedliwych. Mówiliśmy dość okradaniu i dzieleniu Polski i Polaków. Tysiące ludzi szło, przeciwko tym, którzy dla większego poparcia w wyborach, biednemu społeczeństwu dorzucają trochę pustych, drukowanych kilometrami pieniędzy nakręcając inflację i drożyznę, która władzy przynosi ogromne zyski. W marszu szło nas pół miliona. Pokazaliśmy, że chcemy być wolnymi ludźmi mieć prawa obywatelskie i mieć wybór.
Szliśmy także dla Ciebie, Drogi nasz Czytelniku, więc jeżeli nie było Cię wśród nas, to chociaż idź na wybory.
Wisława Kusztal
Napisz komentarz
Komentarze